Η υπέρταση είναι η αιτία για δημιουργία στεφανιάιας νόσου, άλλων καρδιακών και νεφρικών διαταραχών, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συνοδεύεται συνήθως με σακχαρώδη διαβήτη, παχυσαρκία, νεφρικές, γενετικές ή άλλες νοσηρές καταστάσεις.

Το 25% του ελληνικού πληθυσμού πάσχει από υπέρταση ενώ υπάρχουν 600 εκατ. υπερτασικοί παγκοσμίως Αύξηση της αρτηριακής πίεσης (συστολικής >140 και διαστολικής >90), θεωρείται υπέρταση. Φυσιολογική θεωρείται η συστολική πίεση <120 και η διαστολική <80. Προυπέρταση θεωρείται το  ενδιάμεσο στάδιο. Η παραμονή των τιμών της αρτηριακής πίεσης σε παθολογικά επίπεδα σε μια σειρά μετρήσεων, βάζει τη διάγνωση της υπέρτασης. Τα μεγαλύτερα ποσοστά της νόσου εμφανίζονται στις ηλικίες 55-74 ετών και φαίνεται ότι μόνο το 15% ρυθμίζει αποτελεσματικά την πίεσή του.

Η μέτρηση της αρτηριακής πίεσης πρέπει να γίνεται τυχαία ή πιο συστηματικά όταν το άτομο έχει κληρονομική επιβάρυνση σε καρδιαγγειακά νοσήματα, έχει συχνές ρινορραγίες και κάνει χρήση φαρμάκων (αντισυλληπτικά, κορτιζόνη, αναλγητικά).

Η μέτρηση της αρτηριακής πίεσης γίνεται σε κατάσταση ηρεμίας, αρχικά και στα δυο άκρα για να εντοπιστούν τυχόν διαφορές, σε καθιστή ή ύπτια θέση και η περιχειρίδα πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την καρδιά. Η πίεση ακολουθεί τον δικό της βιολογικό κύκλο, είναι υψηλότερη το πρωί και μειώνεται προοδευτικά κατά τη διάρκεια του 24ωρου.

Η αιτιολογία στο 95% των περιπτώσεων δεν ανευρίσκεται και ονομάζεται πρωτοπαθής ή ιδιοπαθής υπέρταση. Τα αίτια της δευτεροπαθούς υπέρτασης είναι η χρόνια νεφροπάθεια, η στένωση της νεφρικής αρτηρίας, το φαιοχρωμοκυττωμα, ο πρωτοπαθής αλδοστερινισμός, το σύνδρομο Cushing, η στένωση του ισθμού της αορτής τα οποία προκαλούν πολύ αυξημένη αρτηριακή πίεση, ανθεκτική ή αιφνίδια έναρξη της υπέρτασης.

Η αρτηριακή πίεση μπορεί να μειωθεί με την απώλεια βάρους, την ελάττωση πρόσληψης αλατιού ή με τον έλεγχο του άγχους. Η υψηλή περιεκτικότητα τροφών σε Κάλιο, η διακοπή του καπνίσματος, η μικρή κατανάλωση οινοπνεύματος, η συστηματική άσκηση, η ρύθμιση του σακχάρου και των υπερλιπιδαιμιών, είναι επίσης παράγοντες που βελτιώνουν και προστατεύουν τους υπερτασικούς ασθενείς. Η αντιυπερτασική αγωγή, μειώνει τον κίνδυνο για αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο,  περίπου 40%,  για στεφανιαία νόσο 25% , για καρδιακή ανεπάρκεια 50%. Η θεραπεία πρέπει να αρχίζει άμεσα και πολλές φορές χρειάζεται συνδυασμός αντι-υπερτασικών φαρμάκων και βέβαια συνολική εκτίμηση του καρδιαγγειακού και μεταβολικού κινδύνου.